Het Surinaams reggae festival. Het eerste en het grootste in zijn soort met namen als Rita Marley, Beenie Man en Alpha Blondy. Iedereen keek hiernaar uit! De deuren gingen open om zes en de eerste band begon om acht. We zorgden er dus voor dat we er om kwart voor acht waren. Een ticketje koste 75 SRD en een drankje daar 10 SRD, dat is een kleine 20 euro voor de entree en 2,5 euro per drankje… “Werchterprijzen?!” was onze eerste reactie, welke Surinamer kan dit nou betalen? Schandalig! Na een uur nog geen enkele band gezien te hebben besloten we ons licht eens te gaan opsteken bij de organisatie. “De eerste band begint pas om tien uur”, zeiden ze (Surinaams geregeld dus). Geen probleem, ons plan is om eventjes naar buiten te gaan, iets gaan eten en terugkomen. Bij het naar buiten stappen werden we tegengehouden, we mochten niet naar buiten: “Wanneer u naar buiten gaat moet u opnieuw een ticketje kopen om binnen te geraken.” “Geef me gewoon een stempel?” “Meneer u heeft een kaartje gekocht, u blijft hier!” We zijn dan maar daar gebleven. Maar wat een feest, iedereen aan het dansen, zelfs de cameramannen. Van die duizenden mensen aanwezig moest ik zoeken naar iemand die niet danste. Zelfs mensen met een mobiliteitsprobleem waren aan het dansen op hun stoel… Prachtig!

‘De Schakel’ is de basketploeg waar ik bij speel. Momenteel staan ze aan de leiding in de eerste nationale van de competitie. We gingen zondag met zen allen eens een match meepikken (had ik de mannen beloofd). We waren de enige “ Bakra’s” in de zaal, het was blijkbaar een evenement waar toeristen geen interesse in hebben. Wat een match, de hele tijd stond de Schakel tien punten voor en de laatste acht seconden twee achter. Maar geen nood, de Schakel scoorde nog een threepoint buzzerbeater. Het publiek werd gek, de supporters van de tegenstanders zouden zo het plein oplopen om de scheidsrechter te molesteren. Nog nooit een publiek zo zien meeleven met een match.

Op stage is mijn werk nu wat in zijn proefperiode. De dingen die gemaakt en vernieuwd zijn, worden nu getest op een nieuwe klas. Tot nu toe gaat alles prima en kan iedereen zich vinden in de nieuwe werkmethode.

De komende week staan weer heel wat toffe dingen te gebeuren.

Mo taigi ete!

Op paasmaandag was er een gigantisch podium neergezet op het onafhankelijkheidsplein en er kwam een enorme massa op af (Werchter allures, zo’n goeie zestigduizend man). Brian B was de publiekstrekker van dienst, een dikke zanger die blijkbaar in Nederland een televisieshow heeft gewonnen. Hier in Suriname is die kerel razend populair. Bouterse ( president), man van het volk, rook zijn kans en deed een duet met Brian B. Het publiek werd gek toen ze hun president hoorden zingen (eerlijkheidshalve dien ik wel te zeggen dat die man echt kon zingen ). Het feest duurde ook tot half twee,  wat veel later is dan het gebruikelijke elf uur.  Misschien had dat wat te maken met de protestmars tegen de amnestiewet van Bouterse die de volgende dag gepland was.

Misschien in Europa niet veel tumult rond geweest, maar hier is/was het groots nieuws. De president die zichzelf onschendbaar maakt. Hoe kan dit ? Die man is een moordenaar. Er zijn mensen die tegen hem getuigden,…  Niet te begrijpen. Veel Surinamers delen deze mening en gingen daarom de straat op tijdens de protestmars. Het laffe van Bouterse was ook dat hij die wet niet zelf ondertekende, hij was toevallig op doorreis naar Frans – Guyana.

Ik vertelde in vorige blog dat ik Suriname op een leuke manier zou ontdekken en dat was ook zo. We hebben op eigen houtje een doorreis van vier dagen gedaan richting het binnenland. De gidsen en touroperators van hier zijn echte geldwolven en wij hebben hetzelfde kunnen doen aan de helft van de prijs, gewoon door alles zelf te regelen. Ik laat de foto’s voor zich spreken….

“no span”

Ik vertelde al eerder dat bepaalde Surinamers in het verkeer niet thuishoren… Wel dit is nogmaals het bewijs. Of er al dan niet slachtoffers waren weten we niet, maar dat er een massa volk aanwezig was wel!

Deze week werd onze huisbaas 60(Lucien)! Wie de blog wat volgt weet dat het hier een speciale leeftijd is. Ik vertrok om te sporten en twee uurtjes later kwam ik thuis en het huis had een metamorfose ondergaan. Overal zitplaatsen, kaarsjes, ballonnen… Lucien heeft vier biologische kinderen en een vijftal kinderen die hij “grootbrengt” ( soort adoptiekind). Zij hebben het grote feest voor hem opgezet en wat voor een feest! Er was zelfs een brassbandje komen optreden. Heel leuke avond en veel mensen leren kennen.

Gisteren klopte er rond half elf ’s ochtends  iemand op mijn deur… Lucien: ”Pak je spullen we gaan vissen.” Direct mijn gerief klaargenomen en meegegaan op een zeer leuke trip. Eerst moesten we de boot in het water krijgen, door het lage tij moesten we hem door de modder richting rivier trekken. Heel benauwd, ik stond tot aan mijn borst in een soort drijfzand. Dan zijn we langs een eettent gepasseerd ( met de boot), aanmeren en roti eten. Vervolgens gaan vissen, wat dolfijnen gespot en gevist… Wat een dag. Op de terugweg nog een klapband, de trailer woog te veel. Het heeft ons een tweetal uurtjes gekost om hem te vervangen maar eind goed al goed, we zijn thuisgeraakt.

Mijn school neemt niet echt de paasvakantie, (we hebben van vrijdag tot woensdag vrij) maar ik denk dat ik enkele vrijafdagen van de VVOB ga toevoegen en op trip vertrek. We hebben al plannen en ik hoop deze te kunnen uitvoeren. Als het lukt gaan we Suriname heel leuk leren ontdekken!

Citaat van een leerkracht: “No meki bubu gi mi”

Deze week heb ik mijn eerste oudercontact gegeven. Qua ouders die aanwezig waren terug hetzelfde verhaal als verleden week, velen schrijven zich in, weinigen komen opdagen.  Het was de klas HRC (Horeca) en daar heb ik vier leerlingen die ik onder mijn hoede neem. Van de acht gegadigden waren de ouders van mijn vier leerlingen er bij. Waarschijnlijk omdat ze de “bakra” (buitenlander) eens wouden zien die hun zoon/dochter begeleidt. Weg van dat feit was ik toch een trotse mentor!

Alles wordt hier ook gevierd met taart. (verjaardag)

De organisatie die voor mijn stageplaats zorgde kwam deze week op een soort controle. Ze kwamen kijken hoe het ging, maakten een filmpje en zorgden dat er volgend jaar weer een stageplaats beschikbaar is. Alles ging/gaat goed en iedereen was/is tevreden, hier kan ik maar één woord aan koppelen: Ideaal!

De dag na het bezoek moesten we op het Progress-kantoor zijn om te bespreken wat mijn draagvlak ging zijn na de stage. Het was een interessante namiddag, er waren mensen die er nog maar een week zijn en anderen vertrekken over enkele dagen… De verhalen en ideeën die verteld werden waren de moeite waard.

Het meisje dat geopereerd was stelt het goed! Ze revalideert hier op de guesthouse verder en hopelijk kan ze binnen een week al terug de activiteiten mee oppikken.

5B, kennen jullie dit bandje nog ? Ik draag het nog steeds en zal dit blijven doen. En de juf niet te veel pesten hé ;)

“Mi sarie, bika mi de na afoe foe mi stage”

Dit weekend was het eventjes hard schrikken, een meisje van bij ons op de guesthouse had appendicitis. Krampen overdag en ‘s avonds lag ze al op de operatietafel. Heel eng gevoel moet dat geweest zijn, geopereerd worden in een vreemd land in een volks ziekenhuis. Ze had toch redenen om wat te panikeren: mieren op het nachtkastje, het operatiekwartier naast de binnenplaats, vliegen etc. in de operatiezaal, maar ze hield zich sterk. Eind goed al goed.

Deze week zijn we voor de eerste keer naar de bioscoop geweest. Als een film in Amerika uitkomt is deze hier ook direct te zien (zonder ondertiteling). Als een film bij ons een maand draait, zenden ze die in Suriname al op de nationale televisie uit. Heel raar dat een ontwikkelingsland zo snel de rechten van films kan kopen. Bewijst nog maar eens dat de gelden hier niet goed verdeeld zijn. De film op zich was een belevenis, mensen die gieren van het lachen, rechtstaan en beginnen te applaudisseren. Nog nooit zoveel ambiance in een bioscoopzaal gezien als dan.

Paramaribo - Dat de Antidiscriminatieweek voor de tiende keer wordt georganiseerd, toont aan dat er nog steeds iets schort aan het maatschappelijke bewustzijn, vindt Caricom- Jeugd Ambassadeur Raynell Fraser. Hij sprak gisteren op een persconferentie waar de activiteiten voor de herdenking van deze week zijn uiteengezet. Van 17 tot 25 maart vindt de tiende Antidiscriminatieweek plaats. Thema van deze editie is 'Libi fu Lobi'.

Ook dit jaar worden er een reeks activiteiten georganiseerd die de bewustwording rond discriminatie moeten verhogen. Hoogtepunt wordt de loop op 23 maart door de straten van de binnenstad. De Antidiscriminatieweek wordt georganiseerd in het licht van de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie op 21 maart. Onder de slagzin 'No Discrimineer a'e frustreer. Stop nanga san y'e crieer!' zal er een krachtig signaal van verdraagzaamheid de wereld ingestuurd worden. De organisatie mikt op minimaal 13.000 deelnemers.

Ik gok op een 20 000 deelnemers. Ik had het stratenplan van de loop niet gezien, dus het was wel verschieten wanneer je plots tromgeroffel hoort en massa’s mensen aan je voordeur ziet passeren. Wat een mooi spektakel was dat, jong en oud deden mee. Zelfs studenten van mijn drop-outschool, toch prachtig dat zij zich dit ook aantrekken.

Er is tijdens die week ook getuigd tegen president Bouterse. Een persoon had hem de moorden zien plegen waarvoor hij beschuldigd wordt. Maar de president is een amnestiewet aan het invoeren die hem veilig houdt. Ik vroeg aan iemand van de basket: “ En wat als ze hem nou arresteren?” . “Blijf dan maar binnen, dan breken er rellen los”, zei de man. Ondanks de aanklacht voor moord is Bouterse hier wel heel populair. Hij is de eerste president die rekening houdt met de armere bevolking (beweren ze), ook een echte populist. Als je weet dat de armen hier grandioos in de meerderheid zijn, is het ook logisch dat ze een man gaan verdedigen die het voor hen opneemt. En als je niet veel hebt om te helpen, zijn handen het enige middel om te helpen.

Op stage heb ik deze week oudercontact. Ik ben benieuwd of er enkele ouders zullen opdagen. Mijn mentoraatgesprekken zijn achter de rug dus ik kan de ouders te woord staan. Mijn taak begint wat in zijn plooi te vallen en vruchten af te werpen. Heel leuk om zien!

Ik eindig terug met: “Mi miessie joe wan tjienso”

1-1

Dat was de uitslag van de eerste match “Suriproffers” (Eerste Nationale) die ik hier meemaakte. Het was de derde tegen de vijfde in stand, dus dat beloofde een topper te worden! Maar wat een afknapper... Dat voetbal de sport van het land is, was totaal niet te merken. Belgische club “F.C. De Bruine Kroeg” had met forfaitcijfers van deze ploegen kunnen winnen. Misschien ben ik wat hard, maar ik ben gewoon wat teleurgesteld dat ik geen sambavoetbal zag (wat ik eigenlijk wel verwachtte). We zaten in een stadion waarin vierduizend man kon plaatsnemen, maar er besloten maar enkele honderden een zitje te bezetten. De uitleg die we van enkele Surinamers kregen was dat het seizoen nog maar pas startte, dat alles nog moest beginnen draaien…

Op de terugweg van de voetbal zagen we een volksfeest, we vroegen ons af welke bevolkingsgroep er nu aan het feesten was en besloten een kijkje te gaan nemen.  Tot onze (al dan niet) grote verbazing zagen we dat het alweer een Hindoestaans feest was. Eén van de verschillende community’s  in Suriname organiseerde dit. Oke, de Hindoestanen leven blijkbaar van feest tot feest, maar het grootste “welkomsgevoel “ hebben we ook bij hun.

Op de stage werd de voorbije week gevuld met workshops rond angrymanagement. Veel drop-outs kunnen bepaalde gevoelens niet plaatsen en daarbij hielp deze workshop. Ik vond het  een zeer goed initiatief en zeer bruikbaar, alleen is hier opnieuw de snelheid van alles (of laat mij zeggen de traagheid) een belangrijke rol. Hier worden dingen op dagen gezien, waar in België maar enkele uren voor nodig zijn. Oke, je kan zeggen dat het hier een ontwikkelingsland is, maar als iedereen er zijn schouders onderzet is dit hier zeker en vast ook mogelijk. Maar dat laatste is het probleem, je merkt dat leerlingen en leerkrachten laks met hun taak omgaan. Dit is zeker en vast geen verwijt of frustratie dat ik hier kwijt wil, maar gewoon een vaststelling.

Deze week moest ik ook het oudercontact in goede banen leiden op school. Ouders ontvangen, uurroosters bijhouden en bijwonen van een tweetal gesprekken. Meer gesprekken bijwonen was ook niet mogelijk, er kwamen maar vijf ouders van de vierentwintig ingetekenden opdagen. Maar één gesprek blijft mij bij: een vader die op het platteland dagen van twaalf uur werkt, mocht eventjes tijd vrij nemen om de vooruitgang van zijn dochter te aanhoren. Zij is een drop-out van 21 die door armoede afstand moest nemen van school, hij een vader met de tranen in zijn ogen omdat zijn dochter goed presteerde. Na de opleiding is er een grote kans (85-95%) dat ze aan werk kan geraken. Dus TANA helpt zeker en vast vooruit!

Van de acht studenten hier aanwezig hadden er zes een kind bij, een verhouding van drie op vier, 75%. Dit is mogelijk ook de reden van het hoge aantal drop-outs bij tienermoeders.

Verder gaat alles hier zeer goed met mij en ben ik nog altijd gelukkig dat ik aan dit project kan deelnemen.

“Ala sani e go bung!”

Holi-Phagwa!!!

Een Hindoestaans feest de dag na de volle maan.(Nationale feestdag) Meestal vindt dit feest plaats in de maand maart, maar een exacte datum is er niet. Het is een soort lentefeest waarbij de overwinning van het goede op het kwaad wordt gevierd. Mijn karma zat/zit goed, dus was ik zeker van harte welkom op dit feest. De meeste Hindoestanen vieren dit feest eerst thuis en trekken dan richting stad. De eerste uren op het festivalterrein had ik dus de indruk dat het een feestje voor toeristen was, alleen maar blanke mensen… Maar deze vertrokken geleidelijk aan en de Hindoestanen kwamen langs, wat een feest! Je wordt helemaal bedolven onder de verschillende kleuren Phagwapoeder ( gewoon kleurenpoeder) en dan met water besprenkeld zodat het poeder in de kleren blijft hangen. Prachtig dat ik dit hier kon meemaken.

Verder is mijn taak hier duidelijk geworden, ik ga bepaalde werkingen ( zoals mentoraat en leerlingenbegeleiding) verbeteren in de school. Dit wel in samenspraak met volledig het schoolbeleid zodat de handelingen en principes van hier zeker en vast niet verloren gaan. Dus dat is mijn dagtaak voor de rest van de stage. Ik ben zelf mentor bij een aantal leerlingen dus kan ik het een en ander uittesten.

Gisteren ben ik met de nieuwe lichting Belgen ( sinds dinsdag gearriveerd ) op dolfijnentocht geweest. Het stereotypebeeld dat ik had van een dolfijn is met de grond gelijk gemaakt, ze zijn vooral roze aan de buik/snuit en zijn mensenschuw. Een zeer fijne dag, we zwommen ook in de zee en de zeedieren zwemmen gewoon tussen je door. Een rare belevenis. Wat visserdorpjes bezocht en vogels gespot later die dag.

Hier in de guesthouse begint alles ook in zijn plooi te vallen. Ik had nog nooit eerder op kot gezeten en was dus ” hotel mama “al goed gewoon. Mijn eerste was durfde ik pas na drie weken doen. Het was ook nodig want had geen kleren meer, maar na enkele handige tips is mijn eerste was ooit er goed uitgekomen. Mensen wassen kleren hier maar kwartiertje met koud water. Maar het lukt!

De komende week staan er nog enkele fijne dingen op het programma, maar dat is voor de volgende blog.

“ Naki en wan spoiti”