Dit weekend was het eventjes hard schrikken, een meisje van bij ons op de guesthouse had appendicitis. Krampen overdag en ‘s avonds lag ze al op de operatietafel. Heel eng gevoel moet dat geweest zijn, geopereerd worden in een vreemd land in een volks ziekenhuis. Ze had toch redenen om wat te panikeren: mieren op het nachtkastje, het operatiekwartier naast de binnenplaats, vliegen etc. in de operatiezaal, maar ze hield zich sterk. Eind goed al goed.

Deze week zijn we voor de eerste keer naar de bioscoop geweest. Als een film in Amerika uitkomt is deze hier ook direct te zien (zonder ondertiteling). Als een film bij ons een maand draait, zenden ze die in Suriname al op de nationale televisie uit. Heel raar dat een ontwikkelingsland zo snel de rechten van films kan kopen. Bewijst nog maar eens dat de gelden hier niet goed verdeeld zijn. De film op zich was een belevenis, mensen die gieren van het lachen, rechtstaan en beginnen te applaudisseren. Nog nooit zoveel ambiance in een bioscoopzaal gezien als dan.

Paramaribo - Dat de Antidiscriminatieweek voor de tiende keer wordt georganiseerd, toont aan dat er nog steeds iets schort aan het maatschappelijke bewustzijn, vindt Caricom- Jeugd Ambassadeur Raynell Fraser. Hij sprak gisteren op een persconferentie waar de activiteiten voor de herdenking van deze week zijn uiteengezet. Van 17 tot 25 maart vindt de tiende Antidiscriminatieweek plaats. Thema van deze editie is 'Libi fu Lobi'.

Ook dit jaar worden er een reeks activiteiten georganiseerd die de bewustwording rond discriminatie moeten verhogen. Hoogtepunt wordt de loop op 23 maart door de straten van de binnenstad. De Antidiscriminatieweek wordt georganiseerd in het licht van de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie op 21 maart. Onder de slagzin 'No Discrimineer a'e frustreer. Stop nanga san y'e crieer!' zal er een krachtig signaal van verdraagzaamheid de wereld ingestuurd worden. De organisatie mikt op minimaal 13.000 deelnemers.

Ik gok op een 20 000 deelnemers. Ik had het stratenplan van de loop niet gezien, dus het was wel verschieten wanneer je plots tromgeroffel hoort en massa’s mensen aan je voordeur ziet passeren. Wat een mooi spektakel was dat, jong en oud deden mee. Zelfs studenten van mijn drop-outschool, toch prachtig dat zij zich dit ook aantrekken.

Er is tijdens die week ook getuigd tegen president Bouterse. Een persoon had hem de moorden zien plegen waarvoor hij beschuldigd wordt. Maar de president is een amnestiewet aan het invoeren die hem veilig houdt. Ik vroeg aan iemand van de basket: “ En wat als ze hem nou arresteren?” . “Blijf dan maar binnen, dan breken er rellen los”, zei de man. Ondanks de aanklacht voor moord is Bouterse hier wel heel populair. Hij is de eerste president die rekening houdt met de armere bevolking (beweren ze), ook een echte populist. Als je weet dat de armen hier grandioos in de meerderheid zijn, is het ook logisch dat ze een man gaan verdedigen die het voor hen opneemt. En als je niet veel hebt om te helpen, zijn handen het enige middel om te helpen.

Op stage heb ik deze week oudercontact. Ik ben benieuwd of er enkele ouders zullen opdagen. Mijn mentoraatgesprekken zijn achter de rug dus ik kan de ouders te woord staan. Mijn taak begint wat in zijn plooi te vallen en vruchten af te werpen. Heel leuk om zien!

Ik eindig terug met: “Mi miessie joe wan tjienso”

1-1

Dat was de uitslag van de eerste match “Suriproffers” (Eerste Nationale) die ik hier meemaakte. Het was de derde tegen de vijfde in stand, dus dat beloofde een topper te worden! Maar wat een afknapper... Dat voetbal de sport van het land is, was totaal niet te merken. Belgische club “F.C. De Bruine Kroeg” had met forfaitcijfers van deze ploegen kunnen winnen. Misschien ben ik wat hard, maar ik ben gewoon wat teleurgesteld dat ik geen sambavoetbal zag (wat ik eigenlijk wel verwachtte). We zaten in een stadion waarin vierduizend man kon plaatsnemen, maar er besloten maar enkele honderden een zitje te bezetten. De uitleg die we van enkele Surinamers kregen was dat het seizoen nog maar pas startte, dat alles nog moest beginnen draaien…

Op de terugweg van de voetbal zagen we een volksfeest, we vroegen ons af welke bevolkingsgroep er nu aan het feesten was en besloten een kijkje te gaan nemen.  Tot onze (al dan niet) grote verbazing zagen we dat het alweer een Hindoestaans feest was. Eén van de verschillende community’s  in Suriname organiseerde dit. Oke, de Hindoestanen leven blijkbaar van feest tot feest, maar het grootste “welkomsgevoel “ hebben we ook bij hun.

Op de stage werd de voorbije week gevuld met workshops rond angrymanagement. Veel drop-outs kunnen bepaalde gevoelens niet plaatsen en daarbij hielp deze workshop. Ik vond het  een zeer goed initiatief en zeer bruikbaar, alleen is hier opnieuw de snelheid van alles (of laat mij zeggen de traagheid) een belangrijke rol. Hier worden dingen op dagen gezien, waar in België maar enkele uren voor nodig zijn. Oke, je kan zeggen dat het hier een ontwikkelingsland is, maar als iedereen er zijn schouders onderzet is dit hier zeker en vast ook mogelijk. Maar dat laatste is het probleem, je merkt dat leerlingen en leerkrachten laks met hun taak omgaan. Dit is zeker en vast geen verwijt of frustratie dat ik hier kwijt wil, maar gewoon een vaststelling.

Deze week moest ik ook het oudercontact in goede banen leiden op school. Ouders ontvangen, uurroosters bijhouden en bijwonen van een tweetal gesprekken. Meer gesprekken bijwonen was ook niet mogelijk, er kwamen maar vijf ouders van de vierentwintig ingetekenden opdagen. Maar één gesprek blijft mij bij: een vader die op het platteland dagen van twaalf uur werkt, mocht eventjes tijd vrij nemen om de vooruitgang van zijn dochter te aanhoren. Zij is een drop-out van 21 die door armoede afstand moest nemen van school, hij een vader met de tranen in zijn ogen omdat zijn dochter goed presteerde. Na de opleiding is er een grote kans (85-95%) dat ze aan werk kan geraken. Dus TANA helpt zeker en vast vooruit!

Van de acht studenten hier aanwezig hadden er zes een kind bij, een verhouding van drie op vier, 75%. Dit is mogelijk ook de reden van het hoge aantal drop-outs bij tienermoeders.

Verder gaat alles hier zeer goed met mij en ben ik nog altijd gelukkig dat ik aan dit project kan deelnemen.

“Ala sani e go bung!”

Holi-Phagwa!!!

Een Hindoestaans feest de dag na de volle maan.(Nationale feestdag) Meestal vindt dit feest plaats in de maand maart, maar een exacte datum is er niet. Het is een soort lentefeest waarbij de overwinning van het goede op het kwaad wordt gevierd. Mijn karma zat/zit goed, dus was ik zeker van harte welkom op dit feest. De meeste Hindoestanen vieren dit feest eerst thuis en trekken dan richting stad. De eerste uren op het festivalterrein had ik dus de indruk dat het een feestje voor toeristen was, alleen maar blanke mensen… Maar deze vertrokken geleidelijk aan en de Hindoestanen kwamen langs, wat een feest! Je wordt helemaal bedolven onder de verschillende kleuren Phagwapoeder ( gewoon kleurenpoeder) en dan met water besprenkeld zodat het poeder in de kleren blijft hangen. Prachtig dat ik dit hier kon meemaken.

Verder is mijn taak hier duidelijk geworden, ik ga bepaalde werkingen ( zoals mentoraat en leerlingenbegeleiding) verbeteren in de school. Dit wel in samenspraak met volledig het schoolbeleid zodat de handelingen en principes van hier zeker en vast niet verloren gaan. Dus dat is mijn dagtaak voor de rest van de stage. Ik ben zelf mentor bij een aantal leerlingen dus kan ik het een en ander uittesten.

Gisteren ben ik met de nieuwe lichting Belgen ( sinds dinsdag gearriveerd ) op dolfijnentocht geweest. Het stereotypebeeld dat ik had van een dolfijn is met de grond gelijk gemaakt, ze zijn vooral roze aan de buik/snuit en zijn mensenschuw. Een zeer fijne dag, we zwommen ook in de zee en de zeedieren zwemmen gewoon tussen je door. Een rare belevenis. Wat visserdorpjes bezocht en vogels gespot later die dag.

Hier in de guesthouse begint alles ook in zijn plooi te vallen. Ik had nog nooit eerder op kot gezeten en was dus ” hotel mama “al goed gewoon. Mijn eerste was durfde ik pas na drie weken doen. Het was ook nodig want had geen kleren meer, maar na enkele handige tips is mijn eerste was ooit er goed uitgekomen. Mensen wassen kleren hier maar kwartiertje met koud water. Maar het lukt!

De komende week staan er nog enkele fijne dingen op het programma, maar dat is voor de volgende blog.

“ Naki en wan spoiti”

Twee weken geleden reed een auto frontaal in op een gevel, de chauffeur werd door zijn voorruit gekatapulteerd, door het dak van de woning. De man in kwestie was op slag dood, dus vonden de instanties hier het belangrijk verkeerseducatie te geven. Ze lieten de man twee dagen zitten/liggen en nodigden verschillende schooltjes uit om eens een kijkje te komen nemen. Kijk kinderen, dit gebeurt er als je dronken rijdt. Dit kon ik amper vatten...

Deze week was het de laatste week observeren, maandag wordt mijn opdracht besproken. Toch heb ik deze week al enkele keren les moeten geven, wat oorspronkelijk zelfs niet de bedoeling was. Leerkrachten hier komen en gaan op “good feeling”, dus is het ’s morgens altijd vol spanning afwachten of hij/zij er zal zijn.ik wist telkens maar vijf minuten op voorhand dat ik moest overnemen, geef maar wat zeiden ze. Werkvormen, tussendoortjes, differentiatie…. Kennen ze hier niet. Ik gaf een eenvoudig partnerwerk en de klas begreep niet wat ze moesten doen. Frontaal lesgeven en oefeningen maken is hier blijkbaar de must, daarom ben ik blij dat ik de “Europese” manier van lesgeven eens heb kunnen laten zien. Maar de manier waarop sommige leerkrachten hier met kinderen omgaan,daar kunnen wij Belgen nog iets van leren. Ondanks het saaie lesgeven komen velen graag naar de les.

Gisteren naar Colakreek gegaan, we huurden een busje en  troepten het vol Belgen ( en een handvol Hollanders). Deze plek is eerder toeristisch maar toch aangenaam zijn. Het water is dus echt precies Cola.

Verder ben ik ook nog met de basket naar een verjaardag geweest, we hebben gegeten bij een Chinees. De man werd 60 en dat is hier een belangrijke leeftijd dus was het feest.

Op weg naar school overstroomde de straat ook nog eens, gelukkig net geen zwemmen geblazen.

Wat mij deze week ook hard opviel, zijn de verschillen tussen de bevolkingsgroepen… Luiheid, wilskracht, geniepig…

En laat ik afsluiten met de volgende Surinaamse woorden: “Ai mi Gado”