Twee weken geleden reed een auto frontaal in op een gevel, de chauffeur werd door zijn voorruit gekatapulteerd, door het dak van de woning. De man in kwestie was op slag dood, dus vonden de instanties hier het belangrijk verkeerseducatie te geven. Ze lieten de man twee dagen zitten/liggen en nodigden verschillende schooltjes uit om eens een kijkje te komen nemen. Kijk kinderen, dit gebeurt er als je dronken rijdt. Dit kon ik amper vatten...

Deze week was het de laatste week observeren, maandag wordt mijn opdracht besproken. Toch heb ik deze week al enkele keren les moeten geven, wat oorspronkelijk zelfs niet de bedoeling was. Leerkrachten hier komen en gaan op “good feeling”, dus is het ’s morgens altijd vol spanning afwachten of hij/zij er zal zijn.ik wist telkens maar vijf minuten op voorhand dat ik moest overnemen, geef maar wat zeiden ze. Werkvormen, tussendoortjes, differentiatie…. Kennen ze hier niet. Ik gaf een eenvoudig partnerwerk en de klas begreep niet wat ze moesten doen. Frontaal lesgeven en oefeningen maken is hier blijkbaar de must, daarom ben ik blij dat ik de “Europese” manier van lesgeven eens heb kunnen laten zien. Maar de manier waarop sommige leerkrachten hier met kinderen omgaan,daar kunnen wij Belgen nog iets van leren. Ondanks het saaie lesgeven komen velen graag naar de les.

Gisteren naar Colakreek gegaan, we huurden een busje en  troepten het vol Belgen ( en een handvol Hollanders). Deze plek is eerder toeristisch maar toch aangenaam zijn. Het water is dus echt precies Cola.

Verder ben ik ook nog met de basket naar een verjaardag geweest, we hebben gegeten bij een Chinees. De man werd 60 en dat is hier een belangrijke leeftijd dus was het feest.

Op weg naar school overstroomde de straat ook nog eens, gelukkig net geen zwemmen geblazen.

Wat mij deze week ook hard opviel, zijn de verschillen tussen de bevolkingsgroepen… Luiheid, wilskracht, geniepig…

En laat ik afsluiten met de volgende Surinaamse woorden: “Ai mi Gado”