Dit weekend was het eventjes hard schrikken, een meisje van bij ons op de guesthouse had appendicitis. Krampen overdag en ‘s avonds lag ze al op de operatietafel. Heel eng gevoel moet dat geweest zijn, geopereerd worden in een vreemd land in een volks ziekenhuis. Ze had toch redenen om wat te panikeren: mieren op het nachtkastje, het operatiekwartier naast de binnenplaats, vliegen etc. in de operatiezaal, maar ze hield zich sterk. Eind goed al goed.

Deze week zijn we voor de eerste keer naar de bioscoop geweest. Als een film in Amerika uitkomt is deze hier ook direct te zien (zonder ondertiteling). Als een film bij ons een maand draait, zenden ze die in Suriname al op de nationale televisie uit. Heel raar dat een ontwikkelingsland zo snel de rechten van films kan kopen. Bewijst nog maar eens dat de gelden hier niet goed verdeeld zijn. De film op zich was een belevenis, mensen die gieren van het lachen, rechtstaan en beginnen te applaudisseren. Nog nooit zoveel ambiance in een bioscoopzaal gezien als dan.

Paramaribo - Dat de Antidiscriminatieweek voor de tiende keer wordt georganiseerd, toont aan dat er nog steeds iets schort aan het maatschappelijke bewustzijn, vindt Caricom- Jeugd Ambassadeur Raynell Fraser. Hij sprak gisteren op een persconferentie waar de activiteiten voor de herdenking van deze week zijn uiteengezet. Van 17 tot 25 maart vindt de tiende Antidiscriminatieweek plaats. Thema van deze editie is 'Libi fu Lobi'.

Ook dit jaar worden er een reeks activiteiten georganiseerd die de bewustwording rond discriminatie moeten verhogen. Hoogtepunt wordt de loop op 23 maart door de straten van de binnenstad. De Antidiscriminatieweek wordt georganiseerd in het licht van de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie op 21 maart. Onder de slagzin 'No Discrimineer a'e frustreer. Stop nanga san y'e crieer!' zal er een krachtig signaal van verdraagzaamheid de wereld ingestuurd worden. De organisatie mikt op minimaal 13.000 deelnemers.

Ik gok op een 20 000 deelnemers. Ik had het stratenplan van de loop niet gezien, dus het was wel verschieten wanneer je plots tromgeroffel hoort en massa’s mensen aan je voordeur ziet passeren. Wat een mooi spektakel was dat, jong en oud deden mee. Zelfs studenten van mijn drop-outschool, toch prachtig dat zij zich dit ook aantrekken.

Er is tijdens die week ook getuigd tegen president Bouterse. Een persoon had hem de moorden zien plegen waarvoor hij beschuldigd wordt. Maar de president is een amnestiewet aan het invoeren die hem veilig houdt. Ik vroeg aan iemand van de basket: “ En wat als ze hem nou arresteren?” . “Blijf dan maar binnen, dan breken er rellen los”, zei de man. Ondanks de aanklacht voor moord is Bouterse hier wel heel populair. Hij is de eerste president die rekening houdt met de armere bevolking (beweren ze), ook een echte populist. Als je weet dat de armen hier grandioos in de meerderheid zijn, is het ook logisch dat ze een man gaan verdedigen die het voor hen opneemt. En als je niet veel hebt om te helpen, zijn handen het enige middel om te helpen.

Op stage heb ik deze week oudercontact. Ik ben benieuwd of er enkele ouders zullen opdagen. Mijn mentoraatgesprekken zijn achter de rug dus ik kan de ouders te woord staan. Mijn taak begint wat in zijn plooi te vallen en vruchten af te werpen. Heel leuk om zien!

Ik eindig terug met: “Mi miessie joe wan tjienso”